Ze względu na swą długą historię, zasięg i kulturotwórczą rolę, język tybetański jest, obok chińskiego, jednym z ważniejszych języków Azji Wschodniej i Środkowej. Historia języka tybetańskiego sięga połowy VII wieku i według tradycyjnych przekazów wiąże się z wprowadzeniem buddyzmu do Tybetu. Klasyczny język tybetański powstał na początku IX wieku w wyniku reformy, która miała na celu ustalenie kanonicznego języka na potrzeby przekładów tekstów (przede wszystkim buddyjskich) z sanskrytu. Od około XI wieku klasyczny język tybetański staje się językiem pism wielkiej buddyjskiej kultury Tybetu. W nim też zapisane zostaną, należące do światowego dziedzictwa kulturowego, wspaniałe dzieła tybetańskiego piśmiennictwa religijnego.