Po - Jan Wołek

„Teraz mówię do siebie jak do dziecka. Nieprawda, mówię do słów, które napisałem wczoraj. Mowię do siebie zostawionego na poprzedniej kartce. Mówię do siebie wczorajszego. Mówię do siebie, który już nie istnieję, który byłem wczoraj, który umarłem, który umieram z każdym ułamkiem sekundy, który umieram po tysiąckroć w każdym ułamku.