Tysiąc dwieście pięćdziesiąt słów hebrajskich stworzyło Pieśń nad pieśniami czyli „pieśń wzniosłą” miłości i życia. Krótki poemat pełen symboliki przepojonej radością potrafi uczynić wiosnę nawet w wysuszonym i spalonym słońcem palestyńskim krajobrazie. W centrum tego ogrodu są On i Ona, wieczna para, która każdego dnia wyłania się na powierzchnię ziemi, aby śpiewać, że „jak Śmierć potężna jest Miłość” (8,6).