Przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych to czas dużych zmian na najwyższych szczeblach władzy w Polsce. To także początek transformacji, której nie należy utożsamiać jedynie z przemianami ekonomicznymi. Po wydarzeniach roku 1989 zmieniał się w Polsce system rządów, a w jego ramach zmieniała się rola parlamentu. Konstytucyjne organy państwa stały się polem głównych sporów politycznych, miejscem zapadania wielu ważnych dla kraju i obywateli decyzji. To co działo się przed 1989 rokiem w obrębie partii komunistycznej, zostało przeniesione na pole funkcjonowania takich instytucji jak Rada Ministrów, Prezydent RP, Sejm i Senat. Dwie ostatnie zainteresowały autora szczególnie w kontekście transformacji ustrojowej, a więc tych wszystkich ram prawnych, które ukształtowały pozycję i funkcje parlamentu w rzeczywistości politycznej III RP.