Jest to nietypowa książka w dorobku autora "Trzech muszkieterów" i "Hrabiego Monte Christo". Aleksander Dumas (ojciec) ujawnia się w niej jako mistrz powieści grozy. W zbiorze kilkunastu opowieści, relacjonowanych przez poszczególne osoby z pewnego spotkania towarzyskiego, wytwarza atmosferę napięcia i niesamowitości, wpisaną w plastyczne tło barwnej epoki, w jakiej przyszło mu żyć. Bohaterowie książki, ludzie z wyższych sfer (jest wśród nich Polka), opowiadają o pełnych grozy, niewytłumaczalnych wydarzeniach, których doświadczyli na sobie bezpośrednio lub byli ich świadkami.