Opowiadania dla Lausosa (Historia Lausiaca) - Palladiusz

Palladiusz był uczniem Makarego Wielkiego i Ewagriusza z Pontu, po powrocie do ojczyzny został biskupem. Ok. 420 r. ostatecznie zredagował wspomnienia z pustyni, które dedykował Lausosowi, dworzaninowi cesarskiemu, stąd nazwa "Opowiadania dla Lausosa" ("Historia Lausiaca"), które obok "Żywotu św. Antoniego", napisanego przez św. Atanazego z Aleksandrii, oraz "Apoftegmatów Ojców Pustyni", stanowiły jedno z najważniejszych źródeł dotyczących monastycyzmu egipskiego, a także jedno z najpopularniejszych w świecie starożytnym dzieł hagiograficznych.