Opór, równoznaczny z brakiem postępu lub nawet regresją w procesie zmian, jest nieuchronnym doświadczeniem osób parających się profesjonalnych pomaganiem innym. Bywa traktowany jako sygnał prawidłowo rozwijającego się procesu terapeutycznego, jako oznaka błędu czy niekompetencji terapeuty lub jako przejaw określonej struktury osobowości klienta i ważnej informacji o mechanizmach jego funkcjonowania. Bywa więc źródłem niepokoju, frustracji lub istotnej informacji o kliencie.