Rozprawa Radosława Strzeleckiego konfrontuje radykalne rozumienie odpowiedzialności z zagadnieniem wolności. Perspektywę badawczą wyznacza tu przede wszystkim refleksja nad myślą Martina Heideggera i Emmanuela Lévinasa. Autor stawia pytania, na ile dialogiczna wykładnia odpowiedzialności pozwala również na pogłębienie rozumienia wolności i czy te dwie perspektywy – myślenie wolności i myślenie odpowiedzialności – zbiegają się ostatecznie w jednym punkcie. Decydujące znaczenie dla odpowiedzi na te pytania ma refleksja nad czasem, a rozważania autora koncentrują się wokół dwóch przełomowych dla współczesnej filozofii wydarzeń: odkrycia egzystencjału czasowości jako czasu pierwotnego przez Heideggera i ujęcia czasowości jako podstawy relacji z innym przez Lévinasa.