Niniejsza monografia jest studium antropologicznym o mechanizmach powstawania obrazów środowiska wiejskiego w świadomości jego mieszkańców. Przedstawiam w niej efekty kilkuletnich badań etnograficznych dotyczących wyobrażeń przestrzennych, które prowadziłam we wsiach Kielecczyzny. W analizach i interpretacjach materiału źródłowego zwracam szczególna uwagę na specyfikę obrazów wsi. Interesowało mnie to, jak społeczności lokalne, zamieszkujące często od pokoleń tę samą wieś, postrzegają i wartościują swoje środowisko, jakie relacje łączą je z ważnymi dla nich miejscami i obiektami, wokół których organizują swoje życie. W trakcie badań pytałam o to, czym jest dla nich rodzinna wieś, dom, kościół, cmentarz, które miejsca w okolicy były i są nadal dla nich ważne, dlaczego jedne obszary wsi uważają za święte, a inne za straszne, zamieszkiwane przez diabła i nawiedzane przez południce.