Niniejsza praca podejmuje próbę wyjaśnienia paradoksów niemieckiej recepcji Mickiewicza na podstawie wybranych przekładów jego utworów. Analizie poddano cztery dzieła: Ballady i romanse, Sonety krymskie, Pana Tadeusza oraz Dziady. Reprezentują one wszystkie trzy rodzaje literackie: lirykę, epikę i dramat, jednocześnie zaś dokumentują artystyczny, duchowy i światopoglądowy rozwój ich autora: od wczesnoromantycznego przełomu z roku 1822, poprzez romantyczno-klasyczną syntezę w duchu Orientu i dojrzały polski romantyzm z jego przesłaniem mesjanistycznym, aż po "antyromantyczną" epopeję narodową.