Obraz dziewiętnastowiecznego Stambułu w polskiej i tureckiej literaturze wspomnieniowej - Sylwia Filipowska

Stambuł w XIX wieku był brzydszy niż Pacanów (Henryk Sienkiewicz), czy piękniejszy od Neapolu (Michał Budzyński)? Wszechobecny brud zniechęcał do spacerów (Adam Mickiewicz), czy dodawał miastu uroku (Antoni Zaleski)? Bezdomne psy przyprawiały o mdłości swym wyglądem i zapachem (Henryk Sienkiewicz), czy może były najbardziej wolnymi mieszkańcami Imperium (Sadri Sema)? Turczynki przypominały „duże pozasłaniane samowary chodzące” (Karol Niedziałkowski), czy wzbudzały westchnienia mężczyzn: „Co za piękno, co za kształty!” (Ahmet Rasim)? Kobiety były ubezwłasnowolnionymi „pół mniszkami, pół nałożnicami” (Wacław Koszczyc), czy świetnymi gospodyniami i strażniczkami domowego ogniska (Ahmet İhsan Tökgöz)? Sufickie obrzędy przypominały taniec epileptyczny (Władysław Mickiewicz), czy modlitwę, pełną gracji i harmonii (Naciye Neyyal)?