Autor dokonuje rekonstrukcji i interpretacji myśli antropologicznej Antoniego Kępińskiego. Głównym przedmiotem zainteresowań Maciuszka są dwie kwestie, zasadnicze dla dzieła wybitnego psychiatry - ogólnofilozoficzna koncepcja człowieka autonomicznego oraz pytanie o możliwość ludzkiego zła. Autor wyróżnia i opisuje centralne kategorie antropologii Kępińskiego: indywidualność, tożsamość, autonomie i wolność, dialogiczność oraz ich przeciwieństwa: dezindywidualizacje, automatyzacje, posłuszeństwo, władzę i uprzedmiotowienie. Omawiając zagadnienie zła pojawiające się w pracach Kępińskiego (interesował go przede wszystkim problem dwudziestowiecznego ludobójstwa), Maciuszek analizuje także poglądy takich autorów jak Arent, Bauman, Lem, Klemperer i Kołakowski.