O szczęściu - Władysław Tatarkiewicz

"O szczęściu" jest jak traktat średniowieczny – w tym między innymi szczególny urok tej książki. Ta summa de beatitudine powstała jednak w bardzo nieszczęśliwych latach okupacji, a jej rękopis omal nie spłonął wraz z całym domem Profesora, a potem omal nie skończył w rynsztoku, sponiewierany przez żołnierza. W tym historycznym kontekście szczególnego znaczenia nabiera wyraźna intencja autora: napisać wszystko i przywołać wszystkich, którzy od setek lat rozmyślali o szczęściu. Czym jest szczęście: zadowoleniem z życia, intensywnością przeżyć, pomyślnym losem czy dobrym bilansem całego życia? Jaką funkcję odgrywa w szczęściu cierpienie? Dlaczego tak uparcie trwamy w poczuciu nieszczęścia? Ta książka to korowód postaw i ludzi. W roli bohaterów, wzorów, przykładów i anegdotycznych postaci występują tu reprezentanci wszystkich chyba czasów, wielcy myśliciele, artyści, pisarze, politycy. Każda strona przynosi nową, osobliwą historię i inny punkt widzenia, przedstawiony przez autora z charakterystycznym, Tatarkiewiczowskim dążeniem do oddania sprawiedliwości różnym argumentom.