O kokardę Legionów - Adam M. Skałkowski

Z dawnej Legii Naddunajskiej także pozostały jakieś szczątki. 47 oficerów, usuniętych przy tworzeniu III półbrygady jako nadliczbowi, założyło protest przeciw takiemu pokrzywdzeniu. Z rozżalonym sercem chcieli wracać do ojczyzny, ale brakowało im środków na drogę. Wielu z nich tułało się więc i nadal, niejeden przeszedł do służby włoskiej, zaś niektórzy ponownie przyjęci popłynęli na San Domingo ze 113. półbrygadą. Z tych ostatnich nie wszyscy zginęli. I tak pod dniem 6 września 1803 r. z małego zajezdnego domu "Dwu mostów" w Paryżu 15 z tych rozbitków złożyło prośbę o wypłatę żołdu zaległego za 5 lat spośród ogółem 7 lat służby w szeregach francuskich. Przedstawiali Bonapartemu, że brali udział w oblężeniu Porto-Ferrajo pod gen. Vatrinem i na San Domingo dali dowody poświęcenia. Byli to szef batalionu Zdzitowiecki, Reinhold, Milkiewicz, Kościa(ł)kiewicz, Jarzyński, Kastus i Dahlen, w randze kapitańskiej, porucznicy Janiszewski, Caddo i Kierszkowski, podporucznik Rabe, sierżant Laskowski, Zachert i Dzieliński, oraz wdowa po Osękowskim. Jeszcze wielu innych przebywało w tym czasie we Francji. [...]