Książka pokazuje nie opracowane dotąd zagadnienia nauczania matematyki zarówno na poziomie szkoły średniej gimnazjum jak i studiów wyższych filozofii . Jezuicka szkoła mimo swego ściśle humanistycznego charakteru dopuszczała nauczanie podstaw matematyki w najniższych klasach gimnazjalnych, czyli w klasach gramatyki. Program obejmował wszystkie elementy potrzebne w codziennym życiu i prowadzeniu gospodarstwa. W ramach filozofii wykładano natomiast elementy wyższej matematyki z uwzględnieniem modnej wówczas astronomii. Publikacja pokazuje, jak przepisy szkolne tzw. Ratio studiorum określały zakres nauczania, następnie przedstawiono przemiany w zakresie nauczania, omówiono podręczniki szkolne, osobne seminaria nauczycielskie z tego zakresu, przedstawiono sylwetki ważniejszych matematyków jezuickich oraz wyliczono wykładowców profesorów tego przedmiotu w ramach studiów filozoficznych.