Proponowane tu omówienie zbiorku w poszukiwaniu odpowiedzi na wiążące się z nim pytania poza uściśleniem dotychczasowych, często intuicyjnych, przekonań, udokumentowaniem analizą tekstową obiegowych nieraz sądów zmierza do próby określenia roli Amores w krótkotrwałej historii rzymskiej elegii miłosnej. Ograniczenie się do Amores, ostatniego etapu rozwojowego rzymskiej elegii miłosnej, choć równolegle debiutanckie utwory Owidiusza powstawały Heroidy, wynika i stąd, że one właśnie stanowią debiut swoisty, świadomy i dojrzały, bo po latach poddane zostały powtórnej redakcji obejmującej zachowany i znany nam tekst. Toteż prezentują te jakości, jakie zaakceptował ze swej młodzieńczej twórczości doświadczony już poeta jako trwałe i znaczące.