Praca dwóch młodych historyków dotyczy Centralnej Szkoły Partyjnej PPR/PzPR istniejącej w łodzi w latach 1944-1952. Pokazuje ona, jak w warunkach polskich, w odniesieniu do wybranej grupy słuchaczy, realizowano jedno z fundamentalnych założeń komunizmu tworzenie nowego człowieka. Istotnym walorem studium jest jego interdyscyplinarny charakter i umieszczenie głównego tematu rozważań w szerokim kontekście społeczno-politycznym. Jest to bowiem rozprawa nie tylko prezentująca wąsko rozumianą historię wspomnianej placówki, ale także wszechstronnie pokazująca środowisko pracowników i słuchaczy, obowiązujące programy, zaplecze administracyjno gospodarcze i życie codzienne szkoły, organizację i przebieg kształcenia. Tym samym praca mieści się na pograniczu historii politycznej i historii nauki z jednej strony, z drugiej zaś śmiało wkracza w obszary będące przedmiotem zainteresowania historii społecznej czy dziejów idei. (prof. Rafał Stobiecki)