Układanie antologii jest żmudnym trudem godzenia ze sobą, czasem jakże sprzecznych, kryteriów subiektywnego wyboru i reguł rzetelnego obiektywizmu. Znalezienie najlepszych między nimi proporcji sprawia, że zbiór tekstów, ujawniając pełnię prawdy o jakimś zjawisku,czytelnikowi może nie tylko przynieść pożytek,ale i sprawić przyjemność obcowania z książką. Ta właśnie sztuka powiodła się dwójce: Gondowicz-Sonelski. Zgromadzili oni w tej książce najlepsze w sensie literackim, a zarazem najciekawsze polskie opowieści o wspinaczce z ostatnich kilkudziesięciu lat. Niezwykła dramaturgia wspinaczkowych trudów sąsiaduje tu z anegdotycznie wesołymi przekazami o górskim bytowaniu. Wczytanie się w te relacje mówi także wiele o kulisach dziejów nowoczesnego polskiego taternictwa i alpinizmu.