Ita Dimant urodziła się w 1918 roku w rodzinie rabina. Osierocona przez matkę we wczesnym dzieciństwie wychowywała się w rodzinie wujka, Mendla Miodownika. Przed wojną skończyła szkolę i kursy buchalteryjne, podjęła pracę w banku. Zamierzała wyjechać do Palestyny, gdzie czekał na nią narzeczony. Wybuch wojny pokrzyżował te plany. Ita znalazła się w warszawskim getcie, a cała jej rodzina zginęła. W 1944 roku zaczęła spisywać swoje wspomnienia.