Celem niniejszej pracy jest zwięzły przegląd sposobów funkcjonowania mitu wieku złotego w literaturze polskiego odrodzenia. Nazwie "wiek złoty" można przypisać dwa zakresy, spięte relacją zawierania się. Węższy z nich wskazuje na wielokrotnie w europejskiej tradycji literackiej reprodukowany motyw mitologiczny, odziedziczony w spadku po kodyfikatorach greckich i rzymskich. Śledzenie jego dziejów mieści się zatem w polu dociekań nad recepcją antyku w piśmiennictwie staropolskim. Natomiast w znaczeniu szerszym (i bardziej umownym) nazwa ta odnosi się do wszelkiej "pochwały czasów dawnych", uniwersalnego i wiecznie żywego "mitu początku" - ogarnia więc i te miejsca, w których laus temporis acti nie legitymuje się bezpośrednio klasycznym rodowodem.