"Między dwoma kryzysami" to próba interpretacji naukowej obejmująca okres historii Włoch ograniczony dwoma załamaniami się gospodarki - w XIV i XVII wieku. Autor kreśli obraz sytuacji gospodarczej i społecznej Włoch renesansowych w serii zwięzłych, odrębnych tematycznie esejów, które łączy dążenie do wyjaśnienia, w jaki sposób ówczesna cywilizacja i gospodarka włoska, mimo niezaprzeczalnych wielkich osiągnięć, doszły stopniowo do osłabienia i skostnienia. Gospodarka, życie intelektualistów i ich miejsce w społeczeństwie, kupiectwo, sztuka, dola mas chłopskich, dziejopisarstwo, nauka obyczaju, nowe pojmowanie czasu - zaprezentowane zostały w poszczególnych szkicach w sposób polemiczny, prowokujący do dyskusji z tezami autora.