Książka jest próbą konfrontacji głównych założeń teorii regulacji społecznej Emila Durkheima i teorii anomii instytucjonalnej Stevena F. Messnera i Richarda Rosenfelda z danymi empirycznymi oraz zastosowania pojęć anomii i fatalizmu do opisu i wyjaśnienia form i zaburzeń regulacji społecznej w różnych segmentach nowo powstałej w Polsce struktury społecznej. Pomimo wielu doniosłych dotychczasowych ustaleń, na gruncie socjologii polskiej nie podjęto próby opracowania oryginalnej teorii anomii, bądź rekonstrukcji i systematycznego testowania teorii alternatywnych. Celem książki jest wypełnienie tej luki.W warstwie teoretycznej książka proponuje rekonstrukcję teorii Durkheima. W warstwie empirycznej autor wskazuje, że teoria regulacji społecznej Durkheima zyskuje lepsze odzwierciedlenie w danych empirycznych niż współcześnie sformułowana teoria anomii instytucjonalnej Messnera i Rosenfelda. Na podstawie analizy danych z badania sondażowego wykazano, że istnieje związek między natężeniem zaburzeń regulacji a cechami opisującymi położenie respondentów w strukturze społecznej. Książka skierowana jest do socjologów i osób zainteresowanych moralnymi konsekwencjami transformacji, problematyką relacji między pozycją zajmowaną w strukturze społecznej a przemianami wartości i norm we współczesnej Polsce.