Antonioni należy do grona tych autorów filmowych, którzy swoją działalnością ostatecznie rozstrzygnęli wszelkie spory o artystyczny status kina. Uczynił to diagnozując kondycję człowieka epoki szybkiego wzrostu przemysłowego, rozwoju wolnego rynku, kryzysu dotychczasowych wartości i związanej z nimi tożsamości. Jego kino zawsze robiło wrażenie chłodnego, zdystansowanego, przynosiło jednak niezastąpiony opis rozpadu więzi międzyludzkich, zamierania życia uczuciowego, erozji wrażliwości i emocjonalnej strony ludzkiej natury.