W książce zaprezentowane zostały zarówno podstawowe, jak i zaawansowane miary efektywności zarządzania portfelem inwestycyjnym. Bardzo popularne miary oceny, takie jak współczynniki Sharpe’a i Treynora oraz alfa Jensena, należą już do miar klasycznych, a stosowanie ich wymaga przyjęcia wielu założeń dotyczących stóp zwrotu i samych rynków finansowych. Jednak, jak pokazały badania naukowe z lat 90. XX w. i początku XXI w., znaczna część tych założeń nie jest spełniana. W związku z tym pojawiła się potrzeba uzupełnienia miar podstawowych o inne, bardziej zaawansowane, uwzględniające m.in. kurtozę czy skośność rozkładu stóp zwrotu, ewentualnie o inne cechy charakteryzujące współczesne rynki finansowe.