Ewa Maria Jakubek już od lat nie jest - nie tylko dla żyjących na Śląsku Niemców, ale także dla wielu Polaków - "niezapisaną kartką". Dotychczas wydano dwa tomiki jej poezji w języku niemieckim: Schenk mir keine Orchideen (Nie kupujcie mi storczyków) w roku 2000 oraz Ich muss nichts mehr (Już nic nie muszę)w 2002 roku. Jej spotkania autorskie z czytelnikami, zwłaszcza z młodzieżą, cieszyły się dużym powodzeniem. Z wielkim zainteresowaniem słuchano jej wierszy, które wynikają częściowo z doświadczenia życiowego, lecz także opisują problemy współczesne, obserwowane wnikliwie i z ironią. Ale również duże wrażenie wywarły opowiadane z jej życia fakty, wygłaszane poglądy i przeżycia na tle historycznym, o które autorka była pytana na spotkaniach z czytelnikami. Już wówczas pojawił się pomysł skłonienia Ewy Jakubek do napisania historii jej życia. Nie ma już bowiem wielu żyjących świadków owych czasów mogących opowiedzieć o swoich przeżyciach wojennych i powojennych. Jednak długo jeszcze broniła się przed takim głębszym spojrzeniem w jej minione życie.