To poetycka "Opowieść o Abelardzie i Heloizie", której życie dopisało inny koniec. To zapis wielkiego niespełnionego uczucia, które targało dwojgiem ludzi będących w dwu różnych momentach swojego życia. Spotkali się w roli uczennicy i mistrza, by płomienną, żarliwą, namiętną miłość zepchnąć w otchłań bezsensu. To również credo dojrzałego mężczyzny, który w poszukiwaniu spełnienia próbował owocu jeszcze nazbyt niedojrzałego.