Autor podejmuje naukową próbę zmierzenia się z genologią, ściślej z rodzajem i subrodzajami liryki. Tworzy koncepcję liryki i gatunków lirycznych, przedstawia jasne i precyzyjne egzemplifikacje oraz, zasadnie odrzucając tezę o śmierci gatunków, buduje nowatorską ich koncepcję, a na koniec daje opracowaną przez siebie pragmatykę postępowania analitycznego z tekstem. Podjęta przez autora monografii próba zdefiniowania liryki w kategoriach ponadhistorycznych w oparciu o koncepcję językoznawstwa pragmatycznego doprowadziła go do stwierdzenia , ze liryka to teksty o "ekspresywnej modalności intencjonalnej".