Książka Krystyny Secomskiej, będąca ostateczną wersją rozprawy doktorskiej, stanowi monografię kodeksu iluminowanego z 1335 r. zachowanego w zbiorach Kapituły Sandomierskiej. Zdobiący go cykl miniatur powstał w pierwszych latach panowania Kazimierza Wielkiego - w czasie gdy w malarstwie polskim krystalizował się nowy styl gotycki. Niewiele zabytków przetrwało z tego okresu, poprzedzającego epokę rozkwitu gotyku w drugiej połowie XIV stulecia. Stąd skromny zespół miniatur sandomierskich zasługuje na pieczołowite badania - jako próba tworzenia nowej formy, "prymitywna", ale nie pozbawiona indywidualnego wyrazu. Czy ów cykl wyszedł spod ręki polskiego malarza? Kim był pierwszy właściciel księgi, którego nazwisko - umieszczone na ostatniej karcie - jest dziś niemal nieczytelne?. Dlaczego w kodeksie sandomierskim ilustrowano wyłącznie opowieść o wyprawie Aleksandra Wielkiego? Szukając odpowiedzi na te pytania, autorka poświęciła specjalną uwagę problemom ikonograficznym. Cykl sandomierski stanowi bowiem ważkie ogniwo w rozwoju tradycji ikonograficznej, która pozostawiła trwałe ślady w średniowiecznej sztuce europejskiej.