Slavko Lebedinski (ur. 1939)należy do najciekawszych prozaików swojej generacji. Z upodobaniem penetruje środowisko wielkiego miasta (Belgradu) - świat peryferii, marginesu społecznego, prymitywnej egzystencji. Do opowiadań przenosi język ulicy, język swoich bohaterów - ludzi zwyczajnych, naiwnych, niespokojnych, nie potrafiących ułożyć sobie życia. Posługuje się przy tym zabawnym i żywym monologiem wewnętrznym, budując w ten sposób "mówione" wizerunki postaci, traktowanych z lekkim ironicznym dystansem.