„Kwiaty na hasioku” to zbiór trzynastu opowiadań. Miejscem ich akcji jest Śląsk, a najczęściej Kolonowskie i Brzezinka (dzielnica Gliwic), rejony bliskie autorowi. W większości przypadków są one ukazywane retrospektywnie. Bohaterami tekstów są prości, zwykli ludzie. Tacy, którzy z pewnego punktu widzenia są mało interesujący, a nieraz i zepchnięci na margines. Narrator dzieli się z nami ich historią widzianą subiektywnie. Często przez pryzmat swojej wyobraźni. Czasem się przy tym uśmiecha, a czasem jest pełen smutku. Bywają chwile, że narrator zazdrości czegoś bohaterom. Innym razem po prostu im współczuje. Efekty opowieści bywają albo groteskowe, albo bardzo realistyczne. Liryzm miesza się tu z prozą życia. W tle tych tekstów niewątpliwie rozpoznać można dobrego ducha Bohumila Hrabala.