Poezja Stanisława Misakowskiego to jakby zapis-monolog prowadzony nie tyle na tle rzeczywistości obserwowanej, ile konstruowany z elementów świata przestrzennego. Jest to poezja refleksji odkrywczej., często nasyconej ironią, jakby norwidowskiej proweniencji. Charakterystyczna jest dla niej lapidarność, aforystyczność wypowiedzi, często humor i dowcip, zdradzające swój własny stosunek do świata sztuki i treści intelektualnych. (W. Bukat)