Tytułowemu bohaterowi powieści serbskiego prozaika Aleksandra Tišmy, Miroslavowi Blamowi, udało się przeżyć II wojnę światową, zaś cała jego rodzina zginęła podczas akcji zagłady w roku 1942 w Nowym Sadzie. Po latach rozpamiętuje i na nowo przeżywa "miniony czas" i w ten sposób czytelnik poznaje jednocześnie siedemnastoletniego, nieświadomego przyszłości chłopca i złamanego dorosłego mężczyznę, przepełnionego poczuciem winy wobec zmarłych i bezsensu dalszego życia. Chociaż więc osią fabularną powieści są trzy pamiętne dni 1942 roku, jest to zarazem studium psychologiczne człowieka wyobcowanego, przeraźliwie samotnego, który zawsze czuje się "poza nawiasem".