W literaturze wspomnieniowej, tyczącej młodopolskiego Krakowa, poczesne miejsce zajmuje artysta pędzla Jan Stanisławski. I choć była to niezwykle barwna postać, bogato wpisana w artystyczno-społeczne życie podwawelskiego grodu, nie doczekała się opasłych opracowań biograficznych, ale tylko not, z których pierwszą, wyposażoną w bibliografię, przyniósł Pamiętnik Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie z 1905 r. oraz monografii artystycznych, wśród których wyróżniają się prace sprzed 1939 r. Mariana Olszewskiego, a w ostatnich kilkudziesięciu latach solidne opracowanie Wiesława Juszczaka i dużo skromniejsze Teresy Stępnowskiej.