Ewangelia Judasza, utwór z II w., jest świadectwem ówczesnej teologii gnostyckiej i nie przynosi nowych wiadomości o Jezusie, ale o tym, jak go widziano w jednej z grup gnostyckich w II w.; jest ona ponadto utworem skierowanym przeciw nauce Wielkiego Kościoła. (…) Apokryfy należy wydawać, należy je czytać, tyle że czytać ze zrozumieniem ten dziwny gatunek pism, chwilami zwariowany, ale bardzo pouczający.