Dialog międzyreligijny, prowadzony przez Jan Pawła II od początku pontyfikatu, nie tylko otworzył nowy rozdział w historii stosunków chrześcijańsko-muzułmańskich, ale również przyczynił się do wielu pozytywnych zmian na Bliskim Wschodzie, w tym do nawiązania oficjalnych stosunków pomiędzy Stolicą Apostolską a Izraelem(1993) i Autonomią Palestyńską. Nie ulega wątpliwości, że przemyślane, systematyczne i nieprzerwane zaangażowanie Papieża w rozwiązywanie konfliktów bliskowschodnich niejednokrotnie pomogło w złagodzeniu napięć społeczno-politycznych i religijnych w tym rejonie. Pomimo wojen, które dla mieszkających tam ludzi powodują olbrzymie zniszczenia we wszystkich dziedzinach życia, dzięki wysiłkom Ojca Świętego społeczność międzynarodowa podejmowała i nadal podejmuje kolejne inicjatywy mające na celu stabilizację sytuacji w rejonie, a droga do pokoju wciąż pozostaje otwarta. To właśnie papieska wizja porządku politycznego na Bliskim Wschodzie opartego na zasadach moralnych i etycznych i olbrzymi wysiłek Jana Pawła II mający na celu jej urzeczywistnienie okazały się tym „światłem,” które uratowało zarówno ten rejon, jak i cały świat przed wybuchem większego, bardzo złożonego w swej naturze lokalnego konfliktu, który mógłby się przerodzić w o wiele większy i groźniejszy, o trudnych do przewidzenia globalnych konsekwencjach.