Książka dokumentuje obecność tematyki brazylijskiej w piśmiennictwie polskim w czasie wzrastającego zainteresowania relacjami polsko-brazylijskimi w związku z początkami i rozwojem ruchu emigracyjnego z ziem polskich na kontynent południowoamerykański. Główny nacisk został położony na rekonstrukcję obrazów wychodźstwa polskiego w Brazylii oraz przedstawienie wtedy kształtowanego wizerunku tego kraju jako celu polskiego osadnictwa. Analiza literackich i paraliterackich tekstów powstałych w okresie przeszło siedemdziesięciolecia pozwoliła wydobyć ewolucję, jakiej ulegały w tym czasie tak obraz Brazylii, jak problematyka polskiego wychodźstwa. Nadto, widziane w szerszej niż literaturo-znawcza perspektywie, omawiane w książce piśmiennictwo o tematyce brazylijskiej okazuje się znamiennym świadectwem przemian świadomości społeczeństwa polskiego w latach 1864-1939, zwłaszcza tych będących następstwem istotnego doświadczenia zbiorowego, jakim było wówczas masowe wychodźstwo zaoceaniczne.