Prezentowane tu eseje krążą wokół romantyczno-egzystencjalnej wizji subiektywności, ukazując jej rozmaite niejawne bądź zapomniane aspekty, a przede wszystkim broniąc jej przed dwojakimi atakami: z jednej strony przed filozoficznym kartezjanizmem, w którym wyraża się naiwnie „nowoczesna” wiara w potęgę cogito, z drugiej zaś przed ponowoczesną dekonstrukcją, która wieszcząc koniec modernizmu, ogłasza również „śmierć podmiotowości.