Czytanie, słuchanie i oglądanie wywiadów dokonywane jest z perspektywy socjologicznej i antropologicznej. Autor rozpoznaje i interpretuje znaczenia, jakie swoim (głównie obozowym) doświadczeniom nadają jego Rozmówcy byli więźniowie obozu. W tej podwójnej hermeneutyce interpretacja świata społecznego (obozowego) budowana jest z interpretacji jego uczestników. Jedna do drugiej stale się odnosi - stąd tak dużo miejsca zajmują narracje więźniarskie. Praca jest propozycją biograficznego spojrzenia na doświadczenie kacetu. Doświadczenia obozowe są bowiem integralną częścią biografii Rozmówców. Dla ich interpretacji ważne jest więc to, kim byli przed obozem i po nim, z jakich społecznych światów tam trafili i w jakich później się znaleźli - ale też to, w jakich społecznych ramach osadzona była ich pamięć tamtych doświadczeń. Autor proponuje swoistą typologię doświadczeń, pamięci, narracji byłych więźniów, niuansując obozową kategorię polskiego więźnia politycznego.