Wiek dwudziesty był dla rosyjskiej literatury czasem wielkiej próby. Wkroczywszy weń z rozmachem, dziedzicząc przesłanie klasyków: Turgieniewa, Tołstoja, Dostojewskiego, literatura z zapałem współtworzyła europejską rewolucję artystyczną, kroczyła w jej czołówce, olśniewała i dawała wzorce do naśladowania. Przewrót bolszewicki dramatycznie zakłócił tę sytuację, choć konsekwencje tego stały się widoczne nie od razu. Nowa władza w ciągu kilkudziesięciu lat różnymi metodami osłabiała i zrywała związki Rosji z resztą świata, a także kwestionowała rolę literatury jako rzeczniczki nowego widzenia i pojmowania rzeczywistości.