U Bataille`a człowiek pozbawiony jest złudzeń. Poszukuje on jednak stanów zachwycenia w świecie, który choć nieredukowalnie immanentny, jest sferą przejawiania się świętości. Idealistycznej tradycji Zachodu – z racjonalistyczną preferencją do głowy, hierarchią, ascetyczną dyscypliną, a w końcu zbawieniem – przeciwstawia Bataille egzystencjalną realność akefaliczną manifestującą się jako suwerenność, która oznacza, że niczego się nie podporządkowuje i niczemu nie jest się podporządkowanym.