Specyficznym rysem współczesnych czasów jest to, że pomija się w nich sprawy trudne czy kontrowersyjne, zadowalając się rozwiązaniami niewymagającymi zbytniego wysiłku myślowego (...). Przejawem takiego podejścia jest w nowoczesnej pedagogice/nauce o wychowaniu tendencja polegająca na zawężaniu spojrzenia na wychowanie i kształcenie do kwestii związanych z praktyką edukacyjną i jej bieżącymi problemami. Trudno w takich warunkach skłonić pedagogów do pogłębionego namysłu nad tym, czego doświadczają w zwykłych sytuacjach wychowawczych. Bez takiego namysłu jednak działaniu pedagogicznemu grozi zagubienie więzi z sensem, który je uzasadnia i legitymizuje. Przyjmując tę optykę patrzenia, należy stwierdzić, że filozofia wychowania spełnia wobec praktyki pedagogicznej ważną i niedającą się przez nic zastąpić rolę.