Zajmował się głównie wynaturzeniami relacji jednostka-społeczeństwo, zwłaszcza autorytaryzmem. Opisał osobowość typu autorytarnego: człowieka uległego wobec autorytetów i despotycznego wobec słabszych. Jako metodę poznania, w opozycji do G.W.F. Hegla i K. Marksa, zaproponował dialektykę negatywną (dialektyka), która dzięki odrzuceniu syntezy, a wraz z nią dominacji ogólnego nad szczególnym, pozwalała eksponować różnice i poszukiwać tego, co w poznawanym specyficzne i niepowtarzalne.