Fenicjanki należały niegdyś do cenionych i, co znamienne, popularnych dzieł Eurypidesa: mnogość pouczających maksym i retoryczna atrakcyjność wątku Menoikeusa wprowadziły tragedię do kanonu lektur szkolnych, waga podnoszonych problemów przyciągała uwagę filozofów, wreszcie złożoność i potencjalny patos fabuły przyczyniły się do powstania wersji łacińskich, z których najbardziej znane pozostają eponimiczny dramat Seneki i, w bardziej pośredniej formie, Stacjuszowa Tebaida.