„Faeton” jest „najambitniej zakrojonym i najdoskonalej wykonanym polskim poematem XX wieku” (Adam Wiedemann). Dzieło „najważniejsze”. Poemat „monumentalny”, „monstrualny”, „dzieło onieśmielające i budzące zachwyt swoim rozmachem, wielopoziomowością, pomysłowością w przepracowywaniu motywów mitologicznych i biblijnych, różnorodnością podejmowanych tematów i wykorzystanych środków”. Poza tym: „sztukmistrzostwo” (cytaty z: Maciej Byliniak, „Półtora poematu”, recenzja w TP, 25 marca 2007). Nie mniej radykalnie pisze o „Faetonie” Gutorow w „Urwanym śladzie”: „Jesteśmy w języku, który w imię rzeczywistości penetruje granice języka.” Inni jeszcze krytycy i recenzenci – podobnie: na nucie najwyższej.