"Estetyka pragmatyczna" to znakomicie skomponowana i lekko napisana książka, która została już przełożona na kilka języków, przysparzając autorowi, mimo młodego wieku, światowej sławy i skupiając na min uwagę popularnej prasy i mediów. Za najbardziej bulwersującą tezę krytycy uznali dobrze uargumentowane przekonanie, że popularna muzyka rap, wyrastająca z afroamerykańskiej subkultury hip hopu, wyczerpuje wszystkie kryteria estetyczne elitarnej sztuki wysokiej oraz spełnia analogiczną do niej rolę we wspólnocie czarnych mieszkańców amerykańskich metropolii.