Praca Zbigniewa Ambrożewicza to jedna z pierwszych rozpraw w naszej literaturze filozoficznej XXI wieku, która ukazuje i dowartościowuje zarazem polski sposób uprawiania filozofii - nie w postaci zawiłych, hermetycznych i, w konsekwencji, niedostępnych dla przeciętnego czytelnika traktatu filozoficznego, lecz formy z pogranicza literatury, sztuki, filozofii - czyli właśnie eseju. [...] Pod pewnymi względami książka Ambrożewicza jest wyjątkowa. Ukazuje bowiem w jednym tomie oryginalną recepcję przez polskiego myśliciela dorobku kilku filozofów europejskich, i - co ciekawsze - ewolucję tej recepcji, jak to jest w przypadku Freuda.