W encyklice o małżeństwie chrześcijańskim z uwzględnieniem obecnych stosunków, potrzeb, błędów i wykroczeń w rodzinie i społeczeństwie Pius XI wykłada naukę o sakramencie małżeństwa. Wymienia i opisuje takie dary małżeństwa jak: potomstwo, wierność i nierozerwalność węzła małżeńskiego. Potępia też poglądy i działania Ewangelii. Pius XII nie zapomniał też o Polsce, nad której upadkiem ubolewa, wierząc, iż dzięki opiece Matki degradujące ten związek — zamach na życie dziecka, emancypację kobiet oraz rozwody. Podaje również środki odnowienia małżeństwa — uległość woli Bożej, pobożność i praktyki nowym Syllabusem, czyli spisem błędów przeciwnych wierze katolickiej. Wśród nich papież wymienia m.in. ewolucjonizm, komunizm, egzystencjalizm, historycyzm, irenizm i relatywizm religijne oraz pamięć o sakramentalnym charakterze małżeństwa.