Praktyka ekopoezji wiąże się z pisaniem i czytaniem poezji, choć nie ogranicza się do tych czynności. Niniejszy esej stanowi swoistą „obronę poezji”: przekonujemy, że dziedzina ta może być źródłem wiedzy i mądrości, a także iż obdarzona jest żywotną mocą stwórczą. Poezja to ćwiczenie wyobraźni. Jak pisze Brenda Hillman, „poezja umożliwia umysłowi bezpośredni kontakt z niewiarygodną dziwnością świata”.