Po II wojnie światowej ważnym tematem zainteresowań etnografów i historyków sztuki stała się sztuka ludowa. Narodowa w formie i socjalistyczna w treści, wyrastała z kultury „mas pracujących” i wyrażała ich aspiracje. Badania nad nią w okresie powojennym rozwinęły się na niespotykaną skalę, a każdy ich aspekt pozostawał pod ścisłą kontrolą państwa. Instytucje powołane w celu wspierania „autentycznej” sztuki ludowej, za pomocą systemu konkursów i stypendiów dla artystów całkowicie zmieniły jej charakter, tworząc dopasowaną do potrzeb rynku gustu masowego odbiorcy pseudoludową hybrydę.