Drugi koniec wszystkiego - Wojciech Brzoska

Pierwiastki metafizyczne splatają się w tej poezji ze sferą profanum, namacalnemu i przeżytemu doświadczeniu - podejrzanemu tudzież zasłyszanemu - towarzyszy głęboka refleksja natury egzystencjalnej. Wiersze Brzoski, mimo iż wyrastają z konkretnej sytuacji, świetnie funkcjonują w przestrzeni poetyckiego odbioru, pozbawionego kontekstu ich powstania.Brzoska podejmują tematy dla literatury nieśmiertelne (śmierć, miłość czy płynna natura czasu), odziera je z wielowiekowego patosu tradycji.Kpina, drwina i towarzysząca im częstokroć autoironia każą postrzegać autora "Drugiego końca wszystkiego" jako sentymentalnego ironistę, który nie obawia się banału dnia codziennego, ponieważ przed nim chroni go garda języka - zdystansowanego wobec samego siebie i pełnego dyskretnych kulturowych odniesień."Drugi koniec wszystkiego" jest, w moim odczuciu, przede wszystkim opowieścią o samotności, której esencję znajduję w króciutkim dystychu, zatytułowanym "wyczerpanie": "już nie masz siły mnie gonić / nie nie mam siły uciekać".Paweł Lekszycki